جوانه زدند
از تمام چشمهایی که نمیدید
نه به اختیار
فریب فطری بود
از میراث باستانی عادت
در سرازیری تناسخ
کرخت،
قد میکشید
سکوت بدبوی دخمه
در عمق کپکزده جوانههای کور
که نخواهند دانست
بدون خاک
سبزینه
هرزه است!
چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد ... ما به امید غمت، خاطر شادی طلبیم
