كوتاه است! چه از خشت باشد، چه سنگ و چه آهن... مرز ناقصي است كه شوق تجاوز را ميافزايد به حريم آنچه بناست محافظش باشد.
نه عمق شالودهاش بهكار ميآيد، نه عرض حضورش... ناتوان است از درك حقيقت خويش
نه پنهان ميكند از نفوذ نگاه، نه باز ميدارد از هجوم عبور... و نه سايهاي دارد كه در پناهش، از دوزخ بگريزي...
مرز ناقصي است...
حتي اگر بر سرش سيم خاردار برويد و در دلش مين... باز هم ديوار نيست!
باز میگردم
از پیچ و خم
فرسنگها
راه نرفته!
فصل - فصل
به پاییز نگران چشمهایت
خوابهایت را
تعبیر شاعرانه میشود
بیداریهای قحطیزدهام
پر از دویدن...
میایستم!
رو به ...
سایهام
که در سیاهی بسترت
حل میشود
در ممنوعیت
بیل - کلنگ - تبر
چنگ میزنم
خاک نمور
بهشت تاریکت را
کرمهای فربه
در انگشتان سردم
فرو میروند
چشم در چشم تو
نه هجوم گیاهان هرزه
گمام میکند
نه بوی مورچگانی
که خرد خرد
ریشه درختانت را
به باغهای همسایه
ارمغان میبرند
پر از دویدن...
مینشینم
... که برسم... !
چون گور دستهجمعی عمیقی
از بغض
در گلوی انارهای کال گندیده
کبود میشوم
رودهای تازه میرویند
بر ترک سیاه دستانم
چشمانم پر میشود
از خزه
از ضیافت قارچهای متمدن
و بوی تخمیر...
چون چشمان تو
بومیات شده ام...
رسیدهام!
کاسه کاسه
دانههای مرا تقسیم میکنیم
میان مورچههایی
که قول دادهاند ...
درختانت را
از بالا هرس کنند ...!
