کفشهایت را
کدام باد
برد؟
که من...
در همهمه درختان سخنگو
از یاد بردم
کرانه "طوی" را !
ظلمت روز
عمیق خواهد شد
همچنان...
پشت پلکهای بسته
اقوام گمشده...
چراغ میخواهم!
در چشم اشکبار
سلسله درختان صبور
که جایشان ...
بازار ...
روییدهاست
در صفوف نامنظم
قوطیهای وارداتی...
عصا میخواهم!
در دهان شور
چشمهای گرسنه...
که واژه واژه
دانههای زیتون مهاجر
در بطنشان
میسوزد!
بی آنکه قندیلشان
رود شود!
بدون نور
بدون آواز...
چراغ میخواهم!
وقتی زمین...
محور چرخشش را
اشتباه گرفتهبود
با مدار
سرگیجه من
در سایه پاهایم
که بر گلیم تو
دراز و درازتر میشد
ماههای مرتد
گریختند
از طواف در
منظومههای ناموزون شعر
و من ...
به جستجوی نورت
خورشیدهایی را میشمردم
که هنوز
در من
تاریک بودند...
شبیه خودم راه میروم
حتی اگر...
رسم غریب کفشهای تنگ و شیبدار
قدمهایم را وادار کنند
به احتیاط
و جای کولهپشتیام
کیف کوچکی
از دوشم آویزان شود
نه پذیرای کتاب
نه توشه سفر
شبیه خودم راه میروم
حتی اگر...
شمشیرم
در تکامل تنازع
قلم کوچکی شدهباشد
خیرهسر!
بدون زره...
بدون کلاهخود...
در دود خیابانهایی
که با غبار میدان جنگ
عوض شدهاند
شبیه خودم نگاه میکنم...
در پناه خشونت سپرم
که عینک شکنندهای شدهاست...
به ...
چشمان خشکیده دلبستگان اسارت
که ...
سرباز متولد شدهبودند
و ...
لطافت جبههای...
که ناپیدا
شاخه گسترانیده
در منقار کبوتران صلح ...
