سادگي واژه را

به بازي مي‌گيرم...

         كه ...

         در سرگيجه‌ مفهوم

              به خودشناسي برسد...

به احترام نمادهاي كور

             كه در سنگر استعاره

                  دروغ مي‌گويند...

                           به طغيان واژه مي‌انديشم

                           و به‌ گستاخي تصوير

                           و به ...

                            عادت چشم‌هايت

                            در تعقيب گام‌هاي قلم من...

كاش ذهنت را

        به جاي امن‌تري ببرم...

               آبادي گم‌نامي كه

                           ... مصون مانده‌است...

                               از اسارت در

                                  عفونت قانون‌هاي موروثي...

به ... شاگردانم...

در بهشت قلب‌هاي‌تان

تمام اين فصول زرد...

در كتاب‌هاي مرده ...

                 زنده بوده‌ام...

بر درخت‌هاي كاغذي

       جوانه‌هاي‌ رهگذر نشانده‌ام

و دست سرد واژه‌هاي ناشناس

         در سرود ريشه‌ام،

                       برگ‌هاي تازه طلوع بوده‌اند...

گاه عشق‌تان مرا نسيم كرده‌است...

     گاه رود و گاه آفتاب داغ

     گاه خاك تازه‌اي

           براي يك نهال از خيال...

           گاه غرق شوق جستجوي‌تان

           درخت‌هاي تازه از سوال ...

...آه ... ولي ... شما...

    شما بدون درك روز ...

    در كويرهاي بي‌كتاب

     روزمره مي‌شويد...

آه! قلب‌تان مرا چه زود

               در غروب‌هاي خسته‌اش غريب مي‌كند...

از هبوط خويش بي‌خبر...

        در هجوم رنج‌هاي واژگونه

        دفن مي‌شويد...

بزرگ‌سال فكر مي‌كنيد...

             و من... پاره پاره مي‌شوم...

                       پر از ترانه‌هاي كودكانه‌ شما

از خواب ديگري برمي‌خيزم

آه... اما... هنوز ...

       بي‌شمار سقف خواب‌آلود ديگر باقي‌است...

                             تا ...

                                بيداري بدون سقف!

زندگي نمي‌كند...

                     هنوز

                     منتظر بازگشت چشمانش

                              از "پرسه" خيال‌هاي دوره‌گرد

                                  كه مي‌ترسيد آرزوي‌شان كند...

پي‌نوشت: پرسه: prsa  مجلس به‌خاك سپاري در زبان كردي

ناخن‌هايم شكسته‌اند...

آنقدر كه چنگ زده‌ام...

                  اين سنگ لحد را !

                                        تعجب نكنيد...

                                        از اين قبر هم بايد بروم...

صداي ساده تو ...

         در نسيم

                 جوانه مي‌زند

و من ...

      به سبزينه چشمانت مي‌انديشم ...

                   كه از آفتاب مي‌ترسد...

و لو فتحنا عليهم بابا من السماء فظلو فيه يعروجون ... آيه 14 سوره حجر

پيدا نشدند...

          از عمق ديوارهاي توهم

در چشمانشان

        نه پنجره‌اي روييد

                كه به‌ديدن ايمان بياورد

        نه دستي

                 براي لمس بارش مداوم رسولان

عايق مانده‌اند...

             در مارپيچ ديوارهاي‌شان

باور نمي‌كننند...

            حضور اين در را

                     كه از جادوي مستي نيست...

پل محكمي نبوده‌است!

سلسله واژگان غريب

                         قاصدان گنگ و خودكامه مفهوم

كاش...

       زبان مادري‌مان را بلد بوديم!

...

تقديم به شجاع‌ترين موجودات دنيا...

شايد بزرگترين ظرفيت وجودي يك انسان، شجاعت فراموش كردن لذت‌هاي جواني، جاه‌طلبي‌ها و آرزوهايش است در راه جان دادن به موجود نيازمندي كه فرزندش مي‌خواند.

- بمان...

زود است...

فرياد شوق هم‌سالانت را

در كوچه‌هاي كودكي ...نمي‌شنوي؟

توپت را كجا گم كردي؟؟؟... –

آيينه نگاهم نمي‌كند

        مي‌داند...

              هرگز هيچ هم‌سالي نداشته‌ام

                      كه گم شدن در ...

                            غوغاي كوچه‌هاي تابستان را

                                 در خواب نيمروز از ياد نبرد...

و من ...

       مدادرنگي‌هايم را

       كه تنها هم‌بازي‌ام بودند...

                   به رودي مي‌بخشم

                   كه قصه موسي را نشنيده‌است...

                            و ...

به موازات نقطه‌چين‌هاي ديگر...

             به دنبال توپم

                  در افق سياهچاله‌اي پير

همچنان كه نرفته‌ام

               دلتنگي‌ام عميق مي‌شود...

براي "من"ي كه جا خواهد ماند

            و تويي ...

                كه نخواهي رفت...