تبليغاتX
و خدا گفت: شروع....
و خدا گفت: شروع....
چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد ... ما به امید غمت، خاطر شادی طلبیم
شنبه سی و یکم فروردین 1387
يگانگي ...  

 

 

حسي هست...

             وسيع‌تر از وابستگي

                       ... اصيل‌تر از نياز

حسي هست...

            چه در چشمانم نفس بكشيد

                        چه در دوردست قرن‌ها و كيلومترها

                                         حتي اگر نامتان را هرگز نياموخته باشم

                                          و زبانتان را ...

حسي هست...

           نه حاصل جذابيت نوع بشر

                         نه نتيجه عاشق‌پيشگي من

حقيقتي هست...

            كه مرا

                پيوند داده است

                         جاودانه

                            به روايت حياتي كه نقل مي‌كنيد

                                                   بدون كلام

                                          در اعماق ريشه‌هايتان

                                          زشت يا زيبا

...

سرشارم از شما

                   بدون مرز

                          چه بگريزيد از رازهايتان

                          چه شريك شويم در درد سرگشتگي

 

حسي هست...

            باستاني‌تر از تمام عاشقانه‌هاي تاريخ

            با بغض غليظ غمهاي‌تان، در گلوي من

            و شعف بي‌كران شادي‌هايتان، در رگهايم

 

حسي هست...

          فراتر از توصيف

          روشن‌تر از تفسير رفتاري

          " دوستت دارم!"

چون ...

        شما ...

              خود من هستيد!

 

شنبه بیست و چهارم فروردین 1387
صم، بكم، عمي ... و هم لا يفقهون! ...  

تو را نمي‌شناسم

وقتي گذشتي

لنگيدنت را ديدم

اما ... نماز مي‌خواندم

و ... شكر گفتم كه من نمي‌لنگم

 

مي‌لرزيدي...

شايد ... پشت شيشه‌هاي پنجره من زمستان بود ...

و من در گرماي بخاري

شاد، ذكر مي‌گفتم ..

كه نمي‌لرزم

 

گريه مي‌كردي...

دليلش را نپرسيدم

حيفم آمد شمارش ذكرم را قطع كنم!

خوب من هم گاه اشك ريخته‌ام!

در سوگ تاريخ...

و سوداي بهشتي ... متمكن و مملو

 

نماز نمي‌خواندي

چون ...

كسي به تو نياموخته بود

و من...

در شكرانه اينكه جاي تو متولد نشده‌ام

پر از سجده‌هاي خواب‌آلود

 

تكرار مي‌شدي...

با غمهاي غريبه‌ات

در تمام فصول

و من ... خيره به تو

در نماز

با ذهني كه نمي‌دانم كجا بود

در تكرار جملاتي كه هرگز معني‌شان را نخواستم بفهمم

و قلبي سرشار از غرور...

و ترس...

و بي شمار آرزو...

 

ئاسو شجاعي

شنبه بیست و چهارم فروردین 1387
نديدن... ...  

بيدار بودم

با چشم‌هاي به غايت باز

تاريكي بود

و روشني

و تو ...

بي نقاب و بي پرده

اما ...

چشم‌هاي من تو را در نيافتند

چون

خواب مي‌ديدند!

دوشنبه دوازدهم فروردین 1387
كودكانه ...  

قرنها از طلوع چشمهاي من گذشته است

ولي هنوز

با شعف،كودكانه پلك مي‌زنم!

 

كودكانه! در نگاه تازه‌ام، هزار واژه جديد

در سوالهاي بي‌كران، ترانه مي‌شوند

 

قرنهاست تشنه‌ام!

و كودكانه، آب را پر از خيال، پر از نشانه ديده‌ام

 

اگرچه ريشه‌هاي كهنه‌ام

در چهار بعد اين فضاي بس عميق،

تن هزار سنگ فهم را پاره كرده‌است،

ولي هنوز

پر از تهي است ساقه ام!

و هر نفس

بهار مي‌شود تنم

پر از جوانه "شروع در شعور!"

دوشنبه دوازدهم فروردین 1387
من در نشستن نمي‌توانم نفس بكشم! ...  

دستانت را به من بده

خواهي توانست!...

بيا از شيب تند تپه‌ها بالا بدويم

نفست نخواهد گرفت!

اگر،

گام برداريم بر وزن موسيقي كه خودمان ساخته‌ايم

و زمزمه شعري كه دمادم تازه مي‌شود

در ترانه پرنده و باران و گياه

 

آنگاه كه بر ساقه‌هاي مدفون در غبار روزمرگي‌مان،

برگ‌هاي اندوهناك تهي مي‌شوند از سبزينه عشق،

با من بيا،

سخاوتمندانه،

هستي خشكيده‌مان را وداع گوييم

دوباره بروييم

از ريشه‌هاي عميق‌مان

رها از خاطره

رها از قضاوت

 

دوستم درخت، سالي يكبار قيامت مي‌كند

اما

من و تو آزاديم

در تجربه دمادم رستاخيز

و جاودانگي بهار

 

كدام درخت، از ترس عرياني

برگهاي مرده‌اش را به تنه مي‌آويزد؟

از جوانه دوباره نترس!