پدر بزرگ !
چشمان کشتیات در گرگ و میش کدام فلسفه
به گل نشست؟
که . . .
در سراشیبی نردبان شکستهاش،
واژگان – واژگونه- جفت میشوند؟
لگدمال شوق تنازع
پدر بزرگ!
چشمت . . .
با کدام لنگه چشم خواب آلود
جفت شد؟
که . . .
یادت نیست
لنگه چشم جاماندهات
در ضیافت حشراتی
که سوار نکردی
هنوز . . .
باور نکردهاست
جهانشمولی عدالتت را!
ارثیه من کن!
اضطراب نامتناهی
تپش دستانت را
در هیاهوی . . .
تناقض هزار افسانه ناقص
پسران دیگرت . . .
بر طوفان آویختهاند
به جای کوه . . .
برف . . .
رنگینکمان . . .
آفتاب . . .
. . .
در باران درخت . . .
سنگ ماند !
در انقراض کپک و نی و انار
. . .
نه ردپای سگ بیدارش کرد
نه چرخش چشمهای تراکتور . . .
واژه...
راه میشود
گم...
در ردپای گمشدهگانت
بر کفر حلقه تسبیح
مارپیچ میشود
سرگردان
گرد
حفره ضمیر "من"
سکوت میکنم...
تمام فریبندگی
" آمین" را
به من جنگلی بده
بدون جاده
درخت به درخت میرویم...
سطرها...
پر از گورند...
من مست بیچراغ را!
شهاب میشود
واژگان نگاهت
به تعقیب استخوانهای توخالی کالبد من
آویزان ...
از تارهای نامرئی تعادل
میپیچد
در من
گم میشود
بامن
لایه لایه
در موسیقی نامکرر
ستارگان سکوت
و ... من ...
تهی از سقفی
رستنگاه طنابهای مخفی اطمینان
فرو میافتم
از تن ترسوی بندبازی غریبه
به لبخند رمزآلود دلغکی فضول
گامهایم...
گم در هیاهوی سیرک باستانی آدم
نه میچسبد
نه سر میخورد
بر غلتهای آن میوه مشهور
بدون گرانیگاه
من ...
فاش میکنم...
به ترانه
در باران شهاب...
و هنوز ...
ردپای فرشتگانی را میبوسم
که مرا
اشتباه گرفتهاند
با شیطان آشنایشان
منقارت ...
که از دهانم بیرون بیاید ...
چند گام...
در کدام پرده...
صبر میکنی
بر سپیدی نتهای این دفتر خط دار؟
منقارت را قورت بده!
...
کلاغ !
نه کبوتر میشود
نه پرستو...
...
بالهایت را گم کردهام!
جوانه زدند
از تمام چشمهایی که نمیدید
نه به اختیار
فریب فطری بود
از میراث باستانی عادت
در سرازیری تناسخ
کرخت،
قد میکشید
سکوت بدبوی دخمه
در عمق کپکزده جوانههای کور
که نخواهند دانست
بدون خاک
سبزینه
هرزه است!
نه قامت افروخت
که در آفتاب فرو رود چشمانش
نه دستانش
به غریزه
سر به هوا رقصیدند
سه میلیارد انقلاب
کافر ماند
به بعثت تکامل
سر در گریبانی
که نداشت
نمیگریست
خیره
به آرزوهای نردبان تو
که از ...
آب... و تشنگی...
و تاریکی ... و نور...
میترسد
نه ساحر بود
نه پیامبر
مصلوب بر خطکش خاکستری حق
باید!
مجنون میشد
سهم من از صورتت اسطورهای خاموش بود
قصههایی دور و مدفون در عبور نامها
اشتهای دیدنت از خاک در من میوزید
آه! اما ... رفتهبودی از عروج بامها
گفتهبودند از نگاه کوه میرویی، ولی،
کوه بر چشمان من رویید از رویای تو
در کلام باد پیچیدم به شوق واژهای
گم شدم در انعکاس تازه آوای تو
در درخت و رود رقصیدم به سبک سنگ و خاک
ذره بودی؟ نور بودی؟ من کجا فهمیدمت؟
هفت سقف از من گذشت و ماندهام بر کوه قاف
میروم بیرون ز گردون، شاید آنجا دیدمت!
مست مزه میوه ممنوع
چشمانت
میچرند
عجولانه ...
شاخه تمام درختان
این جنت
واژگون را
چاه دهانت
در بازیافت نور و لجن و آتش
تو را
اسطورهای برهنه
میکند
تشنه تکرار
در تسلسل طغیان
بارش معصوم تمام برگهای مکتوب
نمیپوشاند
تن بیشرم
ارادهات را...
سنگسارت میکنند
در عروج به غربت هزاران ارض مشکوک
بوسههایی
که آرزو کردهای ...
برهنهتر میشوی
خیره
به بغض ابرهایی
که قرنهاست
تو را میزایند
تا از
تو زاییده شوند
و تو ...
هنوز ...
در تکامل دلتنگی ...
به
برهنگی پیش از آدم
كوتاه است! چه از خشت باشد، چه سنگ و چه آهن... مرز ناقصي است كه شوق تجاوز را ميافزايد به حريم آنچه بناست محافظش باشد.
نه عمق شالودهاش بهكار ميآيد، نه عرض حضورش... ناتوان است از درك حقيقت خويش
نه پنهان ميكند از نفوذ نگاه، نه باز ميدارد از هجوم عبور... و نه سايهاي دارد كه در پناهش، از دوزخ بگريزي...
مرز ناقصي است...
حتي اگر بر سرش سيم خاردار برويد و در دلش مين... باز هم ديوار نيست!
